Hayat bâzen kitap gibi davranıyor.
Yıllar önce bir başkasına, kendini pek bir haklı görerek yaptıkların, aniden çok yakınındaki birinin başına geliveriyor, ve hayat seni empatiye zorluyor. Hayat seni kendinle karşı karşıya getiriyor. Bir de bakıyorsun ki, kendini yargılamak zorunda kalmışsın: Ya kolay kolay leke sürdürmediğin robotik tarafsızlığını bir kenara bırakacak, ve sırf senin gibi davrandı diye birini savunacaksın, ya da bir zamanlar doğru olduğuna inandığın davranışları tekrar gözden geçireceksin.
Hayat bázen kitap gibi davranıyor. Şerefsiz, nereden vuracağını da çok iyi biliyor.
